Een beeld van Miljuschka – van creatie naar onthulling

Deel 2 : Van creatie naar de onthulling van Miljuschka's beeld

Na mijn laatste blogpost over het beeld van Miljuschka is er veel in gang gezet. Mijn email en DM knalden letterlijk uit elkaar met verzoeken, er werd nieuwsgierig meegekeken naar een proces dat voor velen nog onbekend terrein is. De vraag: “Wat gebeurt hier eigenlijk?” kreeg ik vaak, vooral naar aanleiding van de video’s die ik deelde.

Het feit is dat kunstenaars al eeuwenlang gebruik maken van de getoonde en andere technieken om het lichaam te vereeuwigen. Het maken van een mal dient als studieobject, herinneringsbeeld of als uitgangspunt om vorm, beweging en karakter vast te leggen. Het is een bijzonder proces waarin ambacht en passie samenkomen.

Hoe mooi is het dat juist in dit digitale tijdperk dit ambachtelijke proces opnieuw aandacht krijgt. Een proces waarin geen scanner of computer het werk doet, maar waarin met blote handen, bezieling en een echt naakt lichaam iets prachtigs ontstaat.

Voorzijde of rugzijde?

In de afgelopen dagen ben ik bezig geweest met misschien wel het meest intensieve deel van het proces: het tot leven brengen van het beeld. Na het ontmallen van beide basisafgietsels moest ik direct een keuze maken. De rugzijde had simpelweg meer spanning. Meer diepte. En misschien nog wel het belangrijkste: ik voelde meteen wat ik ermee kon doen. De lijnen waren krachtiger en boden meer ruimte voor het verhaal en het statement van Miljuschka. Deze rugzijde resoneerde het sterkst.

Vanaf dat moment was de keuze gemaakt. Het andere afgietsel blijft buiten beeld. Daar is al vaak naar gevraagd, maar net zoals een fotograaf niet al zijn negatieven laat zien, kies ik ervoor alleen het beeld te tonen waarin ik als kunstenaar het verhaal het beste tot uiting kan laten komen.

Geen ruis. Geen vergelijking.Alle aandacht gaat naar de rugzijde.

Logisch toch?

Over het beeld

Ik kon niet wachten om te starten met het perfectioneren van het basisafgietsel. Ieder lijntje wordt verfijnd; alle structuren en details moeten spreken. Zo maak ik het oppervlak technisch zo perfect mogelijk. Maar perfectie alleen maakt een beeld nog niet interessant. Juist daar begint voor mij het echte kunstenaarswerk: spanning toevoegen.

Met verschillende nieuwe opgietingen en contourmallen breng ik laag voor laag subtiele veranderingen aan in structuur, beweging en textuur. Zo ontstaat langzaam meer diepte en abstractie. Sommige delen blijven in high detail, terwijl andere zones ruwer en opener worden. Juist dat contrast geeft het beeld karakter.

Als ik terugdenk aan Miljuschka in mijn atelier, krachtig, vrij en tegelijkertijd heel menselijk, wilde ik dat gevoel ook in het beeld laten terugkomen. Haar verhaal over hoe ze naar zichzelf kijkt, maar ook het moment waarop we voor haar veiligheid de atelierdeuren moesten sluiten, liet zien dat haar leven naast schoonheid en eigenzinnigheid ook ruwe kanten kent.

Daarom heb ik op specifieke plekken mijn techniek van bedrading toegepast. Met composiet en geweven kunstdraad trek ik lijnen door het beeld, die samen met een vloeibare laag een dynamisch spel van structuren vormen. Licht en schaduw krijgen ruimte, waardoor verfijning en rauwheid elkaar versterken.

En dan… begint het te vlammen

Na het vele beitelen, smeren, frezen, contramallen en bedraden groeit het beeld uit tot een prachtig sculptuur. Het wordt opgebouwd, bewerkt en afgewerkt totdat het een zelfstandig kunstwerk is dat onder mijn handen vorm heeft gekregen.

De finale afwerking had nog wat voeten in de aarde. Vooral omdat je als kunstenaar steeds zoekt naar de balans: wat wil je laten zien en wat past bij Miljuschka? Uiteindelijk heb ik gekozen voor een verchroming in rosé-koper, een techniek waarbij het beeld meerdere keren letterlijk in bad gaat. De laatste laag wordt ultramat en bijna poederachtig aangebracht, waardoor een zachte gloed ontstaat. Het resultaat is een warme, verfijnde en luxueuze uitstraling.

Door de structuur in het beeld lijkt de kleur bijna te vlammen. Daardoor past het sculptuur moeiteloos in verschillende interieurstijlen, terwijl het tegelijkertijd een krachtig statement blijft maken. Voor mij symboliseert dat vuur de energie en het karakter van Miljuschka: krachtig, warm en vol leven.

De onthulling

Voor de onthulling van het beeld ben ik naar Miljuschka thuis gegaan. Het voelde bijzonder om het sculptuur niet in een galerie of atelier te presenteren, niet groots, maar juist intiem en persoonlijk, in haar eigen omgeving. Daar hebben we samen bewust voor gekozen. Het is tenslotte een privéopdracht die ik heb gekregen en een cadeau dat Miljuschka zichzelf heeft gegeven. Een ode aan haar lichaam, aan haar kracht en aan wie zij is. Dat daar mooie media-aandacht bij komt kijken is natuurlijk prachtig maar in de kern is het iets voor haarzelf. Daaromheen dragen we een gezamenlijke boodschap uit van body positivity.

Meer hierover kun je lezen in het interview dat ik geef op haar website.

Het doek mag eraf…

En daar sta ik dan, op een kruk, met de onthullingsdoek voor het beeld, met spanning in mijn lijf. (dat gevoel blijft altijd aanwezig, hoe vaak ik het ook doe). Wanneer ik het doek mag laten zakken kijk ik eigenlijk maar naar één ding: het gezicht van Miljuschka. Dat is altijd mijn eerste reflex. Wat zie ik? Valt het goed? Welke emotie verschijnt er?

En vrijwel meteen zie ik het. Oprechte blijdschap. Euforie zelfs. Verwondering. Ze wil het sculptuur aanraken, het van dichtbij bekijken, het voelen. Ze loopt eromheen, neemt het in zich op en gaat er helemaal in op. En dan wordt ze ook even stil. Je ziet het moment waarop het echt binnenkomt. En precies op dat moment weet ik dat het goed zit.

Ze ziet hoe prachtig ze is in een sculptuur dat zij als ode aan zichzelf iedere dag kan koesteren.

En ja, misschien klinkt dat voor sommigen wat vreemd. Ik weet dat er genoeg critici zijn die hier wat over te zeggen hebben, maar doe eens lief… Ik ben er niet om jou te overtuigen. Ik ben er voor de mensen die het wél voelen. Voor degenen die die boodschap van zelfliefde willen dragen en misschien iets minder streng voor zichzelf willen zijn.

Ik vertaal schoonheid in beeld, voor mensen die het al wel voelen en mensen die misschien nog niet zover zijn. Hoe bijzonder is het om jezelf te mogen zien in je mooiste versie? Om je eigen verhaal vertaald te zien in een levensecht sculptuur.

Miljuschka heeft haar sculptuur omarmd en ik ben er trots op dat ik dit voor haar heb mogen realiseren. Ze mag het koesteren op een plek die voor haar goed voelt. En ik hoop dat het haar iedere dag herinnert aan hoe mooi en krachtig ze is. Want uiteindelijk verdient iedereen het om gezien te worden…